Mijn naam is Bob: weekend!!!

Beste lezer, het weekend is begonnen!!! Gisteravond ben ik met vrienden uitgeweest en heb op zich wel een leuke avond gehad met ze, maar ook weer teleurstellend omdat buiten m ‘n vrienden iedereen me aankeek! Is het nou een verbeelding of is het onzin! Ik hoorde m ‘n moeder zeggen… ze kijken je aan omdat je zo leuk bent om te zien!!! Nou, dat vond ik dus écht humor… dát bestaat niet… Ik, pfff, leuk?! Laat me niet lachen en toch deed ik dat op dat moment wel. Sorry ma! Ik wilde je niet kwetsen. Tuurlijk begrijp ik dat je me gelukkig wilt zien en het liefst op de dansvloer met leuke kleren aan, maar ik zie het nu eenmaal anders. Ik ben anders en blijf anders…

Ik krijg een knuffel van moeders en ze pakt me stevig vast. Ik merk dat er een traantje over haar heen loopt en ze zegt tegen me ‘trek jezelf alsjeblieft niet zo naar beneden!’. Ik antwoordde, nope… en ik begon over een ander onderwerp. We zijn later een cake gaan bakken en hebben daar later beiden twee plakken van opgepeuzeld. Innerlijk kan ik het wel uitschreeuwen dat ik gisteren weer zo gesloten was… maar ik kan het niet uiten! Af en toe een traan over m ‘n gezicht lukt, maar om er nu echt over te praten… dát heb ik jarenlang niet gedaan en dat is nu mijn blokkade geworden. Ik moest alles zelf oplossen en dat vind ik nu nog!

Gisteravond liep er een enorm leuk meisje rond, en ze keek me de hele tijd aan. Mijn vrienden zagen het en begonnen me aan te spreken. ‘ga ernaartoe!’ kijk eens diep in haar ogen… Jah… ik durf dat never nooit. Mijn vrienden hebben het er niet bij laten zitten en maken een praatje met haar, én haar vriendinnen. Later komen ze bij ons groepje staan. Ik begin te zweten en te trillen. De angst overheerst en weet niet hoe ik me moet opstellen behalve me te verstijven en hooguit een hand geven om me voor te stellen of met dikke onzekerheid antwoorden als ze me wat vragen. Stotterend…

We bleven de hele avond bij elkaar en iedereen was met het ‘groepje vreemde leuke mensen’ aan de praat. Ik keek naar beneden en gaf af en toe antwoord als mij wat werd gevraagd. Er was één meisje uit de groep die telkens bij mij terug kwam en af en toe een beetje begon te plagen. Ik had er op zich geen gevoel bij dat het negatief was, óf toch wel?! Pfff… dit maakt me gek!!! Elke keer weer denken… ‘ze moeten me wel, ze moeten me niet…’ Aan het eind van de uitgaansnacht praten we nog even na bij de fietsenstalling en de plek waar de bussen stonden om alle feestbeesten op te halen en weer veilig thuis te brengen. Het werd steeds gezelliger en één van de vrienden stond al hand in hand met een meisje. Sanne, het meisje die ik wel leuk vind en zij mij pakt mij vast en zegt ‘ik heb al wat met Bob!’. Ik wijs haar af door haar ‘netjes’ van me weg te duwen.

Ze keek even maar zei niets… Sanne ging naar haar vriendinnen omdat de bus kwam. Ik stond daar, samen met mijn vrienden de fiets te pakken en onderweg naar huis vroegen m ‘n vrienden ‘waarom heb je haar niet mee uit gevraagd en waarom heb je haar van je af gehouden? ‘. Dat weet je toch? zei ik. Kerel… zet het eens van je af, zeiden ze en ik begon weer over een ander onderwerp, ik wilde het boeltje niet bederven. Nouja, voor mij was het al bedorven omdat ik een leuk meisje heb afgewezen op een beetje een rotmanier. Ik kom thuis, helemaal in mijn uppie en drink nog even wat. Ik kijk even op de laptop en wederom, geen berichten of chats. Even later ga ik in bed liggen en laat wat tranen rollen. Waarom ben ik zo ‘n lozer ging er in mijn gedachten om! Kon ik het maar terugdraaien, maar helaas… ik weet niet hoe ze heet en ze zal me nu zeker wel niet meer willen zien of spreken…

  8 comments for “Mijn naam is Bob: weekend!!!

  1. Naomi
    1 augustus 2018 at 11:13

    Weer een leuke blog om te lezen

  2. 1 augustus 2018 at 14:24

    Wat een indrukwekkend verhaal om te lezen. Ik denk dat best wat mensen zijn die zich hierin herkennen. Mooi geschreven.

  3. 1 augustus 2018 at 14:46

    Wat heb je dit nooit geschreven, ik werd er helemaal in meegenomen. Af en toe wel herkenbaar.

  4. 1 augustus 2018 at 19:29

    Misschien kom je ze opnieuw tegen in het uitgaansmilieu? De moed niet laten zakken! Ik en m’n vriend hebben elkaar pas ook gevonden 4 jaar nadat we elkaar voor’t eerst hebben gezien!

  5. 1 augustus 2018 at 20:27

    Ach wat jammer nou voor Bob. Toch ietwat onhandig door dat leuke meisje af te wijzen.. had leuk kunnen worden. Wie weet volgende keer beter 🙂

  6. 1 augustus 2018 at 21:51

    Leuk geschreven! Unieke schrijfstijl

  7. 3 augustus 2018 at 12:02

    Ik denk dat dit voor veel mensen herkenbaar is hoor! mooi geschreven!

  8. 3 augustus 2018 at 19:34

    Ik voel me ook zoals in begin. Ik heb me ook altijd anders gevoeld. Ook denk ik continu naar mogen mensen me of mogen ze me nu niet. Gaan ze zien dat ik anders ben. Dus herken me wel een beetje in het verhaal. Wel mooi geschreven. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *