Dichter bij jezelf!

Misschien is het juist eng, maar als je het hebt overwonnen is het een enorme opluchting. Een masker wordt gebruikt bij evenementen, feesten en godsdienst. Even niet jezelf hoeven te zijn, maar op het toneel de personage zijn die je dan moet zijn, dat klinkt als leuk, en soms humoristisch. Wat nou als je je masker altijd draagt? Nu denk je bij jezelf, wat is dat voor gekke vraag, maar stel je eens voor, je bent intens verdrietig, of depressief, of je schaamt je bij die persoon waar je verliefd op bent. Je gedraagt je alsof je de hele wereld aankan, maar uit ervaring blijkt dat mensen het enorm gauw doorhebben! Die neplach, die rare opmerking die niet bij je past of de lichaamshouding die je haast onbewust hanteert waaraan mensen kunnen zien ‘hij speelt toneel’.

Elke dag maar weer vind je dat je jezelf moet verbergen, maar in jezelf merk je dat je mensen van je wegjaagt. Je kunt er niets aan doen, en die tranen? die wrijf ik wel weg met een smoes. Ik heb last van mijn ogen of je pakt gauw een glas water is een ‘toneelstukje’ dat je kunt opvoeren naar iedereen. Er komt een moment dat je ‘met de billen bloot moet’ en je jezelf laat zien door je masker af te zetten. Gooi het weg en zet het nooit meer op! Schaam je niet om erover te praten en valt er een traan? Laat lekker rollen! Stel jezelf open zoals je bent, je zult merken dat je meer waardering krijgt en je ‘nuttigere’ gesprekken voert met mensen om je heen. Men zal je waarderen en waar nodig helpen. Ookal is het luisteren naar je verhaal, die arm om je heen kan zoveel betekenen!

Je hart vertelt je wie je bent! Je gevoel laat je niet in de steek, en als het niet goed voelt, gooi het weg, samen met je masker! Laat merken dat je er óók voor de ander wilt zijn, want jij, met je gaven en je bijzondere karakter kunt, net zoals die ander, mensen helpen. Dit zijn eigen belevenissen waar ik dankzij therapie en veel praten zelf ook achter ben gekomen. Ik durf nu eindelijk na een lange tijd, ongeveer vijftien jaar, mezelf weer te laten zien! Een kloppend hart klopt nu alleen voor jezelf, het klopt niet meer met pijn, of met minder pijn… Spijt hebben van hoe ik me al die tijd heb gedragen? Jazeker! Ik heb vijftien jaar genot weggegooid! Muziek klonk op een gegeven moment niet meer in mijn oren als muziek, maar als een vage toon, een soort emotie die probeerde binnen te dringen maar me niet kon bereiken.

Tranen die steeds schaarster werden, liefde en warmte dat na al die tijd overging in kou, ontevredenheid en duisternis. Onverschilligheid begon te overheersen, vooral als het om onderwerpen gaat waar je emotioneel van kunt worden. Flauwe grappen of groffe opmerkingen, ‘boosheid creëren voor dummies’ zou ik haast willen zeggen… Mijn leven is er in elk geval aangenamer door geworden, en ik kan mensen weer recht in de ogen aankijken, omdat ik eerlijk ben!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *